Μετασχηματισμοί του σοβιετικού κινηματογράφου

(ομιλία στην εκδήλωση «Τέχνη και Επανάσταση: Η Ρώσικη Πρωτοπορία»)

του Μιχάλη Αγραφιώτη



1. Εισαγωγή

Θα αναφερθώ στον πολιτισμό που δημιούργησαν τα καθεστώτα που προέκυψαν από την Οκτωβριανή Επανάσταση από τη σκοπιά της σοβιετικής κινηματογραφίας.
Η βασική μας υπόθεση είναι ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε κοινωνικούς σχηματισμούς που αναπτύχθηκαν εκτός του καπιταλισμού. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την ποιότητα του σοβιετικού (αργότερα υπαρκτού) σοσιαλισμού (και η συζήτηση αυτή είναι μεγάλη), το σίγουρο είναι ότι η Σοβιετική Ένωση, αλλά και γενικότερα το παλιό Ανατολικό Μπλοκ, αποτελούν ένα ιστορικό πολιτισμικό παράδειγμα μη-καπιταλιστικό.  
Από τη σκοπιά της κουλτούρας, μπορούμε να διακρίνουμε 4 περιόδους στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης:
-        Από την επιτυχία της Επανάστασης του Οκτώβρη, το 1917, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’30, με σημείο καμπής την ανακήρυξη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ως επίσημο αισθητικό δόγμα, το 1934.
-        Από τη δεκαετία του 30 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’50 και το τέλος του σταλινισμού
-        Από το «λιώσιμο των πάγων», την αποσταλινοποίηση, έως τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και,
-        Τέταρτη και τελευταία σύντομη περίοδος, η Περεστρόικα.
Κάθε περίοδος, χωρίζεται σε υπο-περιόδους, δηλαδή είναι γεμάτη από γεγονότα και αλλαγές, ωστόσο η παραπάνω περιοδολόγηση είναι ασφαλής.
Αυτή η προσέγγιση μας επιτρέπει να δούμε αναλυτικότερα το καθεστώς το οποίο παρουσιάστηκε και παρουσιάζεται στη Δύση ως ενιαίο και συμπαγές.
Στην πραγματικότητα, ολόκληρο το Ανατολικό Μπλοκ χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και αντιθέσεις μεταξύ των χωρών, μετασχηματισμούς και διαφορετικές περιόδους οι οποίες δεν παρουσιάζουν γραμμικότητα.
Η ψεύτικη εικόνα στη Δύση οφείλεται σε 2 κυρίως παράγοντες:
α) στην αντικομμουνιστική και την ψυχροπολεμική προπαγάνδα, η οποία στη Δύση υπήρξε απροκάλυπτη και έφτανε σε σημείο παροξυσμού. Αρκεί να φέρουμε στο μυαλό μας την αναπαράσταση του Σοβιετικού (ενίοτε πράκτορα) στο χολιγουντιανό σινεμά. Αντίθετα, σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου του Ανατολικοί Μπλοκ δεν θα βρούμε ούτε να παράδειγμα παρόμοιας καρικατούρας του Αμερικανού, κάτι που η ίδια η ηθική αυτών των καθεστώτων δεν θα το επέτρεπε.
β) στις διαφορές των πολιτισμών, που κάνει στοιχεία της οργάνωσης της ζωής στο Ανατολικό Μπλοκ ακατανόητα στον δυτικό. Μπορούμε να το διαπιστώσουμε αν κοιτάξουμε τα αιτήματα των αντιφρονούντων εντός του Ανατολικού Μπλοκ, δηλαδή των άμεσα ενδιαφερομένων, τα οποία είναι διαφορετικά από τη συνήθη δυτική κριτική. Που σημαίνει ότι τους απασχολούσαν άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, δεν θα βρούμε το αίτημα για μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων, αφού αυτό είναι μια ανάγκη του ανθρώπου που διαμορφώνεται στον καπιταλισμό.

Μίχαελ Χάινριχ Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Εισαγωγή στους τρεις τόμους. Μτφρ. Σοφία Λαλοπούλου



Μίχαελ Χάινριχ, Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ.
Εισαγωγή στους τρεις τόμους,
Μετάφραση Σοφία Λαλοπούλου Αθήνα 2017: Futura.

Φαίνεται πως, ακόμη και σήμερα, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς το Κεφάλαιο του Μαρξ, αν θέλει να ασχοληθεί ουσιωδώς με τον καπιταλισμό. Το ερώτημα πώς λειτουργεί ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν είναι καθόλου αφηρημένο και ακαδημαϊκό, αλλά τουναντίον η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει άμεση πρακτική σημασία για κάθε κίνημα που ασκεί κριτική στον καπιταλισμό.
Πολλές από τις κουτσουρεμένες εκδοχές της μαρξικής θεωρίας που μας παρέδωσε ο «κοσμοθεωρητικός μαρξισμός» υποβλήθηκαν σε κριτική, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Η κριτική αυτή δεν διαβάζει πλέον τον Μαρξ ως απλώς τον καλύτερο οικονομολόγο, όπως συνηθίζουν οι παραδοσιακές αναγνώσεις, αλλά κατεξοχήν ως τον συγγραφέα που υποβάλλει σε κριτική τη διαμεσολαβημένη από την αξία και άρα «φετιχιστική» συγκρότηση της κοινωνίας. Αυτή η «νέα ανάγνωση» των κριτικών, οικονομικών κειμένων του Μαρξ αποτελεί και τη βάση της ανά χείρας Εισαγωγής.
«Μία έξοχη μικρή εισαγωγή στο αριστούργημα του Μαρξ.»
Νταγκ Χένγουντ, συντάκτης στον Left Business Observer
«Κατά πάσα πιθανότητα η πιο καλή σύντομη εισαγωγή στο Κεφάλαιο του Μαρξ που εμφανίστηκε ποτέ στην αγγλική γλώσσα.»
Ρικάρντο Μπελοφιόρε, Πανεπιστήμιο του Μπέργκαμο, συνεπιμελητής του Re-reading Marx
«Η πιο καλή και η πιο συνολική/περιεκτική εισαγωγή που υπάρχει για το Κεφάλαιο του Μαρξ.»
Βέρνερ Μπόνεφελντ, Πανεπιστήμιο του Γιορκ, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών
«Μια θεμελιώδης επανερμηνεία και κατανόηση της θεωρίας του Μαρξ.»
Γιάννης Μηλιός, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών
«Σε μόλις 260 σελίδες ο συγγραφέας κατορθώνει να συνοψίσει τους τρεις τόμους του Κεφαλαίου, να εξηγήσει με σαφήνεια πώς συναρτώνται μεταξύ τους η εργασία, το εμπόρευμα, το χρήμα, πώς δημιουργείται η υπεραξία, τι είναι το κεφάλαιο, ποιος ο ρόλος των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, και πώς προκύπτουν οι κρίσεις.»
Στέφαν Κάουφμαν, Berliner Zeitung
«Εκτός από την εννοιακή ανοσία στον “κοσμοθεωρητικό μαρξισμό”, το βιβλίο εντυπωσιάζει προπάντων με μια εκλαΐκευση που δεν υποβαθμίζει το επίπεδο της προβληματικής της μαρξικής παρουσίασης. […] Με την κριτική του απόσταση από το μαρξικό κείμενο ο Χάινριχ καταφέρνει όχι μόνο να αποδείξει την επικαιρότητα του Κεφαλαίου, αλλά και την πολιτική του σημασία στο σήμερα.»
Κόλια Λίντνερ, Taz

Οι αντρειωμένοι και οι διασυρμένες, της Τζένης Οικονομίδη

Αποτέλεσμα εικόνας




                  Είναι γνωστά πράματα αλλά ας τα ξαναπούμε. Ο υφυπουργός Παύλος Πολάκης σχολίασε το προτεταμένο μεσαίο δάχτυλο της κ. Βίκυς Σταμάτη στο fb και απάντησε στην χυδαιότητα της χειρονομίας με την χυδαιότητα του λόγου.

Είμαι πολύ παλιά στο κουρμπέτι για να πω ότι αυτό ήταν ένα γλίστρημα της γλώσσας, ένα παραστράτημα του λόγου, μια υπερβολή του τρόπου του άφοβου υφυπουργού. Ατυχώς, αυτή η ίδια αντρίκεια παλληκαριά που τον χαρακτηρίζει στις επιθέσεις του στα ΜΜΕ ή στις αποφάσεις του ΣΤΕ- επιθέσεις που πολλοί υποστηρίζουμε, μας βρίσκουν σύμφωνους και πολλοί υπερθεματίζουν «πες τα Πολάκη!», «να αγιάσει το στόμα σου!», «μια χαρά τα λέει, είναι λεβέντης!»- αυτή ακριβώς είναι που υπαγορεύει και τις φριχτές γραμμές του σχολιασμού του για την κ. Β.Σ.
Τα ξέρουμε όλοι και φυσικά και ο υφυπουργός. Δεν είναι κατά λάθος και δεν ξεγελιέμαι, μετά από τόσα χρόνια, ότι θα «διορθώσω» κάτι.
Μια γυναίκα δεν αρκεί να συρθεί στα δικαστήρια.
Μια γυναίκα δεν αρκεί να καταδικαστεί.
Μια γυναίκα δεν φτάνει να μπει στη φυλακή.
Μια γυναίκα πρέπει να διασυρθεί. (Να ανέβει στο κάρο και να της σχίσουν τα ρούχα. Να φτύσουν το γυμνό κορμί της).
Να διαπομπευτεί για αυτά που έκανε με το σώμα της. Το νεαρό της σώμα (νυμφίδιο) και το μεστωμένο (τσουλί). Μια «κατ΄ αρχαιότητα» εξέλιξη και μια «ταξική» (φτωχό- νεόπλουτο). Άλλωστε τι; Μόνο σώμα είναι. Και αν δεν ξέρει να το διαφυλάξει αυτό είναι μια «ασήμαντη και άχρηστη ύπαρξη».
Όταν ο λόγος σχίζει τον κόσμο στα δυο, νομοτελειακά κάπου βρίσκεσαι, κάπου πατάς. Ό, τι και αν πιστεύεις πριν το ξέσπασμα της βίας, η βία σε κάνει να πάρεις θέση -μερικές φορές κόντρα σε αυτό που πίστευες (και πιστεύεις!). Η περίπτωση των χαρακτηρισμών τής κ. Β.Σ. από τον υφυπουργό Π.Π., είναι μια τέτοια στιγμή.


Παυλος Πολακης
Ειδα τη φωτογραφια με το προτεταμένο μεςαιο δάχτυλο της (κυρίας) Σταματη και μουρθε στο μυαλό η εξής λεζάντα:
"Οταν το φτωχό νυμφιδιο αφού γινει νεόπλουτο τσουλί ,τα χάνει ολα και (ξανα)μπαίνει φυλακή ,χαιρετάει όπως έμαθε να φέρεται προς το "λαουτζίκο" οταν ηταν στο δευτερο κλεψιμεικο στάδιο της ασήμαντης και άχρηστης ύπαρξης της"

η πολιτική σημασία των ιστοριών ζωής

Στο πλαίσιο του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, την Κυριακή 25 Ιουνίου
ευχαριστούμε τον γραφίστα Αυξέντη Αφουξενίδη για την ευγενική προσφορά.

(μετά το πέρας της συζήτησης, ελπίζουμε να μπορέσουμε να αναρτήσουμε εδώ, τις εισηγήσεις και όποιο άλλο υλικό συγκεντρώσουμε) 


Μνήμη των ανθρώπων είναι οι άνθρωποι


 μία συλλογική-συντροφική έκδοση του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης για τον Νίκο Αδάμ













απόσμασμα από το Mικρό σχόλιο της συντακτικής επιτροπής


Η εξοικείωσή μας με τον θάνατο –παρότι υλιστές- μηδενική. Ειδικά όταν πρόκειται για αγαπημένους ανθρώπους. Για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, την απώλεια του Νίκου και για να τον τιμήσουμε αποφασίσαμε να βγάλουμε αυτό το αγαπητικό τευχίδιο με κείμενά μας και φωτογραφίες του από την κοινή μας πορεία. Γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Νίκος θα υπάρχει «όσο υπάρχουν οι φίλοι που φίλεψε με παρηγοριά κι εγκαρτέρηση».
 O Nίκος θα μας έκραζε που ασχολούμαστε μαζί του αλλά, κατά βάθος, θα χαιρόταν την αγάπη μας. So long, Νίκο!


Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο (σε pdf) από εδώ.
Εμπεριέχει video με τον Νίκο.

Για τον  σχεδιασμό του βιβλίου και την επεξεργασία του video ευχαριστούμε το studio Animonautes


Θρησκευτική εγγραμματοσύνη, εκκλησιαστική ηγεμονία και κοσμική κριτική.

Διαμάχη για μια αθώα ή υπεύθυνη πολιτειότητα;                                                                               

                                                                                Φωτεινή Τσιμπιρίδου, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Διάβασα μετά προσοχής το μακροσκελές σκεπτικό του Υπουργείου Παιδείας για τα νέα προγράμματα σπουδών σε Δημοτικό και Γυμνάσιο που αφορούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών, ως υποχρεωτικό πλέον μάθημα. Στο ίδιο ΦΕΚ παρακολούθησα το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών με τους μαθησιακούς στόχους, τους τρόπους και τις οδηγίες προς δασκάλους και καθηγητές.1
Παρακολουθώ το δημόσιο διάλογο που μέχρι στιγμής εγκλωβίζεται στο γνωστό ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τον περίφημο «διαχωρισμό κράτους/εκκλησίας» που εντέλει εκκρεμεί από ιδρύσεως ελληνικού κράτους και εν πολλοίς ευθύνεται για την παρούσα εμπλοκή της συζήτησης.
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία των πατέρων της εκκλησίας και δυστυχώς του Αρχιεπισκόπου –λέω δυστυχώς γιατί πίστευα ότι είναι πολύ πιο δεκτικός στο να αφουγκρασθεί τις νέες τάσεις που εντέλει μάλλον αποβαίνουν προς το συμφέρον της θρησκείας- οι οποίοι αντιδρούν μόνο και μόνο επειδή χάνουν τον αποκλειστικό έλεγχο της γνώσης περί της θρησκευτικής διάπλασης των παίδων μας!



Στην Ελλάδα, οι επαγγελματίες της αρωγής εκτίθενται  ανεπανόρθωτα 

του Secret aid  worker


 
Η κοινότητα των επαγγελματιών της αρωγής έχει εδώ και πολλά χρόνια εξασκηθεί στο να βρίσκει λόγους που να εξηγούν γιατί το σχολείο δεν χτίστηκε στο αφγανικό χωριό, γιατί οι γυναικείες γεωργικές επιχειρήσεις δεν απέφεραν ακόμα κανένα κέρδος ή γιατί οι τουαλέτες χρειάστηκαν τρεις μήνες να στηθούν στο στρατόπεδο προσφύγων.
Όταν πρόκειται για τις ανεπάρκειές μας, έχουμε βολευτεί μια χαρά και αντλούμε από μια μακριά λίστα δικαιολογιών που εφευρίσκουμε για την Αϊτή, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό: το πλαίσιο είναι εύθραυστο, διαρκής πόλεμος και συγκρούσεις, κακές υποδομές, διεφθαρμένη κυβέρνηση, δικτατορίες (τωρινές ή παλιότερες), ανεπαρκής χρηματοδότηση, αξίες διαφορετικές απ’ τις δικές μας. Και όταν όλα αυτά δε φτάνουν, υπάρχει πάντα πρόχειρος ο τεράστιος αριθμός των ανθρώπων: 1.033.513 καταγεγραμμένοι Σύροι πρόσφυγες στο Λίβανο, 655.990 πρόσφυγες στην Ιορδανία ή 3,9 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένοι στο Ιράκ.
Στην Ελλάδα, όμως, δεν μπορούμε να επικαλεστούμε τίποτα απ’ αυτά. Η κοινότητα των

Etienne Balibar, “ Μετά το Brexit ”, Luxemburg Lecture - Αναφορά της Ιωάννας Μπαρτσίδη



Rosa-Luxemburg-Stiftung,

Βερολίνο, Παρασκευή 24 Ιουνίου 2016, 18:45










Εισαγωγή

Η διάλεξη του E. Balibar αρχικά θα πραγματοποιούταν σε μια μικρότερη αίθουσα, σε διαφορετική ώρα και θα αφορούσε κυρίως την παρουσίαση του νέου βιβλίου του E. Balibar Europe: crise et fin?, που εκδόθηκε στη Γαλλία τον Μάρτιο του 2016 και μεταφράστηκε από τον Frieder Otto Wolf στα γερμανικά υπό τον τίτλο Europa: Krise und Ende?. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του βρετανικού δημοψηφίσματος, η εκδήλωση μεταφέρθηκε σε μια μεγαλύτερη αίθουσα στα γραφεία του Ιδρύματος Rosa Luxemburg στο κτήριο της εφημερίδας Neues Deutschland (Münzenbergsaal, Franz-Mehring-Platz 1). Ο Balibar μίλησε επί περίπου μίαμιση ώρα για το Brexit και τις συνέπειές του για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την αριστερά. Στη συνέχεια σχολίασε σύντομα ο Frieder Otto Wolf και ακολούθησαν δύο κύκλοι τεσσάρων ερωτήσεων.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (CDU/CSU) ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ





- "Μπορεί να τα καταφέρει" η Α. Μέρκελ στο προσφυγικό;

-τι σημαίνει "ασφαλής χώρα προέλευσης" και γιατί είναι σημαντική η καταγραφή και ταυτοποίηση στα ελληνικά νησιά;

-ποιο είναι το ανώτατο όριο προσφύγων;

-γιατί εκδηλώνεται μια "απώλεια ελέγχου" στη γερμανική πολιτική;

-ποιο είναι το plan A2;
-γιατί η πολιτική της Μέρκελ είναι προοδευτικότερη από εκείνη των άλλων πλην αριστεράς κομμάτων;
-τι σημαίνει το σύνθημα "θα τα καταφέρουμε";



  











1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

                Σημαντικό ρόλο στην εξέταση των διάφορων πτυχών και διαστάσεων του προσφυγικού ζητήματος, των πολιτικών συνεπειών του και των κατευθύσεων που προτείνονται για την αντιμετώπισή του, αλλά για την γνώση των αντικειμενικών παραγόντων που επηρεάζουν τη λύση του και διαμορφώνονται μέσα από τους συσχετισμούς δυνάμεων, κατέχει η διασάφηση της πολιτικής που ακολουθείται αυτή τη στιγμή από την γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού CDU/CSU και SPD και ειδικότερα από την Καγκελάριο Angela Merkel.
                Βασικές προυποθέσεις της ανάλυσης του θέματος αυτού είναι η γνώση μερικών αριθμητικών και άλλων στοιχείων σχετικά με την διαχείριση των προσφυγικών ροών και των αιτήσεων ασύλου και στοιχειωδών πληροφοριών σχετικά με την δομή και τη λειτουργία του γερμανικού κράτους σε ομοσπονδιακό (Bund), κρατιδιακό (Land) και κοινοτικό (Kommune) επίπεδο, αλλά και η κατανόηση βασικών παραγόντων διαμόρφωσης της ακολουθούμενης πολιτικής, όπως για παράδειγμα του συσχετισμού δυνάμεων εντός του κυβερνώνοντος κόμματος CDU, του ζητήματος της διαδοχής της A. Merkel στην αρχηγία και του ρόλου άλλων κομμάτων και πολιτικών, είτε προερχόμενων από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (CSU, SPD), είτε ασκούντων εξωτερικές πιέσεις (AFD). Σε μια όσο το δυνατόν πιο κατατοπιστική θεώρηση του ζητήματος θα συνέβαλε τέλος και μια επισήμανση των ιδιαίτερων στοιχείων της πολιτικής της καγκελαρίου και του τρόπου που αυτά συνδέονται με την πολιτική της προσωπικότητα και επηρεάζουν το πολιτικό της στίγμα.

Στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, η αριστερά πρέπει να ενστερνιστεί τις ριζικά δυτικές ρίζες της - Slavoj Zizek



 Ελεύθερη Μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος
 
Στις 16 Νοεμβρίου δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα In These Times ένα μακροσκελές άρθρο 8.000 λέξεων του Σλοβένου φιλοσόφου Slavoj Zizek. Σε αυτό αναλύει τις θέσεις του για το προσφυγικό ζήτημα, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στο Παρίσι και απαντά σε μερικές πρόσφατες κριτικές που έχει δεχθεί για το ίδιο θέμα. Παρακάτω,  παρουσιάζουμε μεταφρασμένο το πρώτο μέρος του άρθρου.








Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, η Ευρώπη ήταν απορροφημένη με τα ριζοσπαστικά χειραφετητικά κινήματα (ΣΥΡΙΖΑ και Podemos), ενώ κατά το δεύτερο εξάμηνο η προσοχή μετατοπίστηκε στο «ανθρωπιστικό» θέμα των προσφύγων. Η ταξική πάλη ήταν κυριολεκτικά καταπιεσμένη και αντικαταστάθηκε από το φιλελεύθερο-πολιτιστικό θέμα της ανεκτικότητας και της αλληλεγγύης. Με τις τρομοκρατικές δολοφονίες στο Παρίσι την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ακόμη αυτό το θέμα (το οποίο εξακολουθεί να αναφέρεται σε μεγάλα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα) επισκιάστηκε τώρα από την απλή αντίθεση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που καταπιάνονται σε έναν ανελέητο πόλεμο με τις δυνάμεις του τρόμου.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα ακολουθήσει: παρανοϊκή αναζήτηση παραγόντων του ISIS μεταξύ των προσφύγων. (Τα ΜΜΕ ήδη χαιρέκακα αναφέρουν ότι δύο από τους τρομοκράτες εισήλθαν στην Ευρώπη από την Ελλάδα ως πρόσφυγες.) Τα μεγαλύτερα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι θα είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες, και οι αληθινοί νικητές, πίσω από τις κοινοτοπίες στο στυλ  «Je suis Paris», θα είναι απλά οι οπαδοί του ολοκληρωτικού πολέμου και από τις δύο πλευρές. Ο τρόπος  για να καταδικάσουμε πραγματικά τις δολοφονίες στο Παρίσι δεν είναι να συμμετάσχουμε μόνο σε παραστάσεις αντιτρομοκρατικής αλληλεγγύης, αλλά να επιμείνουμε στην απλή ερώτηση «Ποιος ωφελείται;».

Δεν πρέπει να υπάρχει κάποια «βαθύτερη κατανόηση» των τρομοκρατών του ISIS (του τύπου οι «αξιοθρήνητες πράξεις τους είναι αντιδράσεις στις βάναυσες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις»)· θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως αυτό που είναι: το ισλαμο-φασιστικό ταίρι των Ευρωπαίων ρατσιστών -οι δυο τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ας φέρουμε πίσω την ταξική πάλη και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να επιμείνουμε στην παγκόσμια αλληλεγγύη των υφιστάμενων εκμετάλλευση.